Przy dysponowaniu odpowiednio dużymi liśćmi nie ma sensu robienia glinianej misy. Wystarczy wykopać dołek i wyłożyć go liśćmi, np. łopianu czy lepiężnika. Otrzymamy w ten sposób prowizoryczne naczynie, w którym można w szybki i prosty sposób zagotować wodę. Mankamentem tej metody jest to, że nie zawsze znajdziemy odpowiednie liście.
Gdy mamy już liście, to kolejnym krokiem jest rozpalanie ogniska i rozgrzanie kamieni. Uważajcie na to, co wrzucacie do ogniska. Kamienie potrafią wybuchać z dużą siłą! Nie muszą to być wcale kamienie wzięte z rzeki. Nawet takie, które z zewnątrz wydają na suche wewnątrz mogą być wilgotne. Pod wpływem wysokiej temperatury powstała para wodna rozsadzi kamień, a odłamki mogą nas ranić.
Podczas gdy kamienie będą się nagrzewać przygotowujemy nasz prymitywny kociołek do gotowania. Wykopałem w podłożu około 20 cm zagłębienie i wyłożyłem go kilkoma liśćmi łopianu.
Miały one drobne uszkodzenia i dziurki, więc aby woda z zagłębienia nie wsiąkła w podłoże zastosowałem kilka warstw. Lekko zwiędnięte liście lepiej się układają i tworzą nieprzepuszczalną warstwę.
Nalałem wody, a następnie wkładałem po jednym rozgrzane w ognisku kamienie. Po kilku minutach, gdy kamień ''oddał'' ciepło do wody wyciągałem i wrzucałem kolejny, aby nie ''tracić'' objętości pojemnika. Po kilkunastu minutach miałem przegotowaną wodę.
Przy uzdatnianiu w ten sposób wody dla pewności gotujcie ją kilka minut dłużej niż zwykle. Po wrzuceniu do wody rozgrzanego kamienia woda w jego otoczeniu natychmiast zaczyna wrzeć. Ale tylko w jego najbliższym otoczeniu. Kilka cm dalej temperatura wody jest niższa. Proces wymaga czasu, cała woda w naszym prowizorycznym naczyniu musi osiągnąć temperaturę wrzenia. Ciepło promieniuje od środka pojemnika, zewnętrzne warstwy chłodzą wodę. Suchy piasek jest tu lepszym izolatorem ciepła niż mokra glina. W pobliżu liści woda będzie miała najniższą temperaturę. Poczekajmy aż para woda będzie się intensywnie się wydzielać z całej powierzchni zagłębienia. Same ''pęcherzyki'' to jeszcze nie wszystko. Utrzymajmy temperaturę wrzenia przez kilka minut. Warto do ogniska wrzucić kilka kamieni więcej. Niektóre popękają zanim przeniesiemy je dołka z wodą.
Bo w rzece mieszkają duchy wody, które ni lubią się z duchami ognia. 😉
OdpowiedzUsuńTo wychodzi na to, że ja w swym wnętrzu chowam dwa te duchy, które się nie lubią. Uwielbiam zarówno ogień jak i wodę ;)
OdpowiedzUsuńBardzo fajne, w ogóle nie znałem takiej metody.
OdpowiedzUsuńObym nigdy nie musiał tak uzdatniać wody do spożycia!
OdpowiedzUsuńAle, pomyślałem sobie tak: "Masz spocone, pachnące stopy, w menażce coś się pichci a ty akurat masz czas na higienę".
Czemu nie, taka pseudo-miednica może zwiększyć komfort, po długim uciążliwym marszu, a jeszcze skarpety można będzie w ciepłej wodzie wyprać! Pies
Ooo, byłem tu. :)
OdpowiedzUsuńZ zastosowaniem gorących kamieni, można by całkiem obszerną broszurkę poczynić.
Opisy jednak pozostawiam Gospodarzowi, bo to jego "poletko".
Co do : "rozpadających się kamieni", podstawowa wiedza z zakresu mineralogii wybawi nas od przykrych niespodzianek i ułatwi życie.
Sam tego nie doświadczyłem, ale słyszałem kilkukrotnie od innych o wybuchających niczym granaty (para wodna) kamieniach. Musi tu zaistnieć kilka warunków, aby "zrobiło" bum !!!
Generalnie, opłaci nam się ogrzewać te suche, a najlepiej wygrzane na słońcu.
Inna rzecz. Czy wszędzie znajdziemy, dość pospolity łopian lub lepiężnik?
No, ale idealnie jest ponoć tylko w niebie :)
Bo przecież mogą być gąszcza łopianu a zero kamieni* :)
* Na powierzchni rzecz jasna :)
Piętrzę tu trudności, bo zwyczajnie, czasem nie ma ani jednego ani drugiego :) To znaczy, jakieś tam malutkie kamyczki, wielkości fasoli i liście podbiału :) są.
No dobra, aby nie wyjść na prześmiewcę, zgadzam się z sugestiami co do podłoża i czasu gotowania. ALE : nie widzę tu uzupełniania wody, która wsiąkła w kamienie itd. (straty wody) oraz litrażu.
No cóż, skoro brak menażki lub NAWET puszki po konserwie, trzeba i tak.
Co do braku dostatecznej ilości "garów", puszki po wielokroć ratowały sytuacje.
Szczególnym sentymentem darzę puszki po brzoskwiniach, tako i ich zawartość tuż po otwarciu :)
Teraz to już najczęściej historia rodem z XX wieku, ale mam to na uwadze, gdy jadę w chaszcze z określonym typem ludzi. Którym "wszystko się należy" i mogą liczyć na innych "w imię" własnego lekkiego plecaka :)
Pies
Jako kandydat "do uśpienia", cierpiący na PESEL'ozę :) mam prawo do posiadania sklerozy :)
OdpowiedzUsuńPrzypomniała mi się dawna rozmowa* z kolegą geologiem, o kamieniach bum! czyniących, ku przerażeniu i zdziwieniu nieświadomych "ogniskowiczów" :)
Kamienie wyjęte z wody, leżące na dnie wyschniętego cieku i w zagłębieniach terenowych, są najpewniejszymi kandydatami, ALE: nie zawsze i niekoniecznie.
Jeśli wpierw nazbieramy kamieni i uczynimy z nich krąg ogniskowy, a dopiero po tym rozpalimy ognisko, to ryzyko gwałtownie maleje. Dodatkowo eliminacja tych wcześniej wymienionych, zmniejsza ryzyko do kilku procent. Temperatura i rozmiar ogniska czynią resztę. Czyli przy bida-ognisku ryzyko spada do zera, a przy "wypasionym" z suchej buczyny (drewno liściaste) wzrośnie.
* Przy ognisku i flaszce, rzecz jasna :)
Puchy, puszki, puszeczki!
Kocham te pełne :) Nie gardzę już opróżnionymi, i jeśli nie trzeba już zbierać się w drogę, to nie gniotę i nie wrzucam do reklamówki ze śmieciami.** Dlaczego? Ano statystyka pokazuje, że taka "nie potrzebna" rzecz, którą niejeden wyrzuca w krzaki lub zakopuje! :( , może ułatwić życie obozowe. Oczywiście "swoja", bo czysta bakteriologicznie i nie wymagająca mycia.
** Jakiś nie dziurawy woreczek foliowy, byle mocny i duży na miarę potrzeb.
Nie doliczę się ile to razy "odpalałem" puszkę z groszkiem konserwowym, aby mieć kubek na herbatę. Mój kubek etatowy, trzymała jakaś "zapominalska" albo ufna w swą urodę i obfitość frajerów panienka :)***
*** Abdykowałem z funkcji SAMCA ALFA i teraz cieszą mnie widoki tych "zaślinionych" i ich poczynania :)
Herbata "patrząca na mnie" oczkami tłuszczu, czyli pita z puszki po KULTOWEJ turystycznej, to chyba nawet tradycja :) i nie wiem czemu :) lepiej smakuje niż ta w domu z eleganckiej filigranowej, porcelanowej filiżanki. Widać, kundel jestem! :)
W domu nie ma zapachu igliwia i ogniska oraz jego ciepła. Dla mnie to "magia" lub zwał jak zwał, coś przyciągającego i swojskiego.
To wszystko trochę nie na temat, poniosło mnie :)
Co do dziwacznego gotowania wody.
Pół wieku wstecz bawiliśmy się w podgrzewanie wody w papierowych pojemnikach, nie było internetu :)
Wilson prezentuje różne patenty, a mnie jeszcze nie "pogięło" aby używać papierowego kociołka, choć woskowane kubeczki tekturowe w klapie plecaka bywały. W nich na kuchence da się zagotować wodę ale w ognisku, to już trzeba mieć grube rękawice na dłoniach.
Wodę zdatną do picia, trzeba mieć! PET'ów po wodzie mineralnej, do zdobycia, w określonych miejscach, nie brakuje. O wodzie i piwie myślę zanim włożę buty!
Cały weekend bez jedzenia przeżyje każdy dorosły i zdrowy człowiek. Bez wody niby też, ale uszczerbek na zdrowiu ponieść może, gdy upał i duży wysiłek. I niby po co katować organizm? Zatem: lepiej zabrać nieco więcej wody, lub uzupełniać na bieżąco zapas aby nie "walczyć" z łopianem i kamieniami jak Wilson :)
Pies